Vanochtend vroeg wakker worden met vogels om de camper, blijkbaar worden ze vaker gevoerd (wat officieel niet mag) maar ze keken zo hongerig, dus…

Vroeg in de ochtend gaan we op pad met als doel: de kust. Weg uit de indrukwekkende Karribossen.

Eerst nog de natuurwonderen in de omgeving van Pemberton bezoeken. We beginnen bij het bos. In dat bos staat 1 van de hoogste karribomen, de Gloucester tree, die hier als brandwacht fungeerde. 53 meter hoog is er een uitkijkpost in de kruin gemaakt waar een brandwacht in moest zitten, die alarm moest slaan bij het zien van rook en/of vuur. Om het klimmen te vergemakkelijken werden er metalen staven in de boomstam geslagen. (Daar zat je dan, uren en uren………….)

In het bos rondom de boom nog hebben we een fijne wandeling gemaakt en zelfs een paartje blue wren (het mannetje is prachtig blauw “geverfd”, het vrouwtje is bruin) gezien én gefotografeerd.

Daarna stopten we bij de cascades. Dit gebied is waterrijk, veel riviertjes, kreekjes en stroompjes. Dat levert ook watervallen op en meren waarin het water stroomt.

Dan kunnen we het niet laten om ook nog bij de hoogste Karri-brandpost te gaan kijken, de Dave Evans Bicentanial Tree, 65 meter hoog. Het is trouwens nattig, koud, winderig weer. We hebben zelfs onze regenjassen aan!

In deze tweede boom mag nog geklommen worden door toeristen. We spreken onderaan een jongen van een jaar of 25 die net naar boven is geweest. Het uitzicht is adembenemend, zegt hij. Zelfs als je maar tot het eerste plateau zou klimmen. Dat willen we best geloven, maar helemaal naar boven klimmen is voor Hans zelfs te gortig. Deze boom heeft halverwege een plateau en boven in de kruin een uitkijkpost.

De stalen pennen zijn glad, nat en koud. Bovendien zijn ze onregelmatig, dus het is niet hetzelfde als traplopen, zullen we maar zeggen. Hans klimt een stukje voor het gevoel en voor het filmpje wat we voor de kleinkinderen maken. Jullie moeten het met de foto van het middelste plateau doen, knipoog.

We zoeken een camping op. Degene die we op het oog hadden bevalt ons niet, het zag er allemaal raar en onverzorgd uit. Toch maar doorrijden dan. We vinden een prima klein caravanparkje (max. 10 campeervehikels) waar 1 gezin met kinderen staat en later op de avond nog een gezin bijkomt.

Met het eerste gezin raken we aan de praat. Zij zijn inmiddels 6 maanden onderweg met hun caravan en 2 kinderen van 4 en 7 jaar. De directeur van de school van de jongens heeft ze complete vrijstelling gegeven voor 9 maanden. De directeur had zelf met zijn kinderen een Australië rondreis gemaakt en vond dat er geen betere leerschool voor kinderen is dan rondtoeren en je land leren kennen.

In de afgelopen periode hebben we regelmatig rondtrekkende ouders en kinderen gezien. Thuisonderwijs en onderwijs op afstand zijn hier heel normaal.

’s Nachts was het heftig. Het waaide enorm, storm om precies te zijn. Ons campertje werd heftig heen en weer geschud. Al weer een nieuwe ervaring.